ΧΟΛΙΑΣΤΑΊΟΙ

Χολιασταίοι! Κενοί κι αστείοι!
Φίδια ο ένας για τον άλλονε
δεν παύουνε ωστόσο να παπαγαλίζουν «σ’ αγαπώ»
ή να δακρύζουν πάνω από φθαρμένα γράμματα.

Φαντάσματα σκιών που κάποτε ήσαν,
νεκροί αξιοθρήνητοι, αραχλιασμένοι,
σ’ Αμερική Ασία κι Ευρώπη τριγυρνάνε
άδειες αφήνοντας τις σπιτικές φωλιές
και ορφανά των δέντρων τους τα κλώνια.

Πεισματικά πιστοί στους ρόλους τους΄
τα πορτοφόλια τους τις τσέπες τους φουσκώνουν΄
μορφάζοντας χαμογελούνε τα κορίτσια τους,
οι γιοι τους κουρελόπανα εν σπουδή ανεμίζοντας
δεν προλαβαίνουνε ούτε να κοιταχτούνε λίγο
στο φως όπου χλωμό τα κόκαλά τους γλύφει τα γυμνά.

Χολιασταίοι!
Ας είχε υπάρξει ένας τους τουλάχιστον
μες στην υγρή αυτή σιωπή που τους σκεπάζει.
Ας είχε ο άνεμος συλλογιστεί
την πιθανότητα να χρειαζόνταν κάποιος
της ομιλίας τους την πνοή
συντρόφι της ψηλής φωτιάς της μοναξιάς του.

Γλυκά μου γνέφει από την άλλη όχθη
ο προδομένος ο πατέρας.